ODCINEK X – „Pierwsza noc Balbinki”Wieczór zapadł szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał.Światło zrobiło się miękkie, a śnieg zaczął lśnić, jakby ktoś rozsypał po nim drobne gwiazdy.Balbinka siedziała na pniu, nogi miała podkulone, a pióra wciąż lekko nastroszone.– Zawsze myślałam – powiedziała po chwili – że noc w lesie jest straszna.Łupinka prychnęła cicho.– Noc w lesie jest uczciwa.Jak jest ciemno, to jest ciemno.Nie udaje niczego innego.Zenek ułożył się obok Balbinki, tak, żeby zasłaniać ją od wiatru.– A poza tym – dodał – noc to pora rozmów, których nie mówi się za dnia.Zielone Oczko zniknął gdzieś bezszelestnie, jak tylko on potrafił, a po chwili wrócił, niosąc w pysku coś, co wyglądało jak… kocyk.Trochę mech, trochę liście, trochę coś, czego nikt nie potrafił nazwać.Położył to przy Balbince.– Na pierwszą noc – mruknął. – Potem sama wybierzesz, co jest twoje.Balbinka spojrzała na kocyk.Potem na nich wszystkich.– Nikt nigdy… – zaczęła, po czym przerwała. – Nieważne.Tosia usiadła obok niej.– W lesie nie trzeba kończyć wszystkich zdań.Zapadła cisza.Taka dobra.Gdzieś daleko zatrzeszczała gałąź.Sowa przeciągnęła się na drzewie.Śnieg spadł z gałęzi prosto na nos Zenka.– Uwaga! – parsknął. – Zima atakuje z góry.Balbinka zaśmiała się.Prawdziwie. Bez nerwów. Bez poprawiania eyelinera.– Wiecie co? – powiedziała cicho. – Chyba pierwszy raz nie boję się jutra.Las przyjął te słowa bez komentarza.Jak zawsze, gdy ktoś mówił coś naprawdę ważnego.A kiedy Balbinka zasnęła, skulona pod mchem i liśćmi, Zielone Oczko usiadł na straży, Zenek czuwał, a Łupinka liczyła gwiazdy, choć nigdy nie dochodziła do końca.Bo tej nocy w lesie pojawiło się coś nowego.Ktoś, kto został. 🌲✨🧚‍♀️📖💚

ODCINEK XI – „Gdy las ubiera się na święta”

 

 

Nikt nie wiedział dokładnie, kiedy to się zaczęło.

 

Nie było sygnału.

Nie było narady.

Po prostu któregoś ranka las obudził się… odrobinę jaśniejszy.

 

Balbinka zauważyła to pierwsza.

 

– Czy… czy ta gałąź zawsze tak błyszczała? – zapytała, wskazując na świerk, na którym wisiała maleńka kropla lodu, migocząca jak złoto.

 

Łupinka zmrużyła oczy.

 

– Nie.

Ale las wie, kiedy wypada.

 

Zenek poruszył kopytkiem i śnieg opadł z drzewa, odsłaniając coś, co wyglądało jak mała, szyszka-ozdoba.

Nie wisiała na sznurku.

Po prostu… była tam.

 

– Ooo – mruknął. – Zaczęło się.

 

Tosia podniosła ręce.

 

– Dobrze.

Zasada numer jeden: niczego nie poprawiamy.

Jak las ubiera się sam, to znaczy, że wie, co robi.

 

Zielone Oczko pojawił się na pniu z czymś połyskującym w wąsach.

 

– Znalazłem światło – oznajmił. – Bardzo małe. Ale wystarczy.

 

I wtedy stało się coś zupełnie cichego.

 

Jedna gałąź rozjaśniła się miękko.

Potem druga.

Potem trzecia.

 

Nie lampki.

Nie świeczki.

 

Po prostu leśne światło, które wiedziało, gdzie usiąść.

 

Balbinka stała pośrodku polany, z dziobem lekko otwartym.

 

– U mnie… święta pachniały masłem – powiedziała niepewnie. – I strachem.

 

Tosia położyła jej dłoń na skrzydle.

 

– Tutaj pachną spokojem.

 

Łupinka zaczęła układać szyszki w kręgu.

Zenek przyniósł gałązki jodły.

Zielone Oczko… po prostu patrzył. A to zwykle znaczyło, że pilnuje wszystkiego naraz.

 

Kiedy zapadł zmrok, polana wyglądała inaczej niż zwykle.

Nie bardziej strojnie.

Bardziej domowo.

 

Balbinka poprawiła eyeliner. Odruchowo.

Po czym… uśmiechnęła się do siebie.

 

– Czy to są… moje pierwsze prawdziwe święta?

 

Las nie odpowiedział.

Ale śnieg spadł miękko, dokładnie wtedy, kiedy trzeba.

 

I każdy wiedział, że odpowiedź brzmi: tak. 🌲🧡

ODCINEK XII – „Kolędy Balbinki”

 

 

Zaczęło się niewinnie.

 

Od nucenia.

 

Balbinka siedziała na gałęzi, machała nogą i próbowała przypomnieć sobie melodię, którą kiedyś słyszała „tam, gdzie były okna i zapach masła”.

 

– Laa… laaa… laaa? – spróbowała.

 

Gałąź pod nią zadrżała.

 

– To nie była ta nuta – zauważyła Łupinka, zawieszona głową w dół. – Ale bardzo odważna.

 

Balbinka poprawiła czapeczkę, której nikt jej nie dał, ale jakoś się pojawiła.

 

– To kolęda.

Tylko… w mojej wersji.

 

Zenek uniósł uszy.

 

– Kolędy są spokojne – powiedział ostrożnie. – One się nie spieszą.

 

Balbinka odchrząknęła.

 

– Ta też się nie spieszy.

Ona się… rozgląda.

 

I wtedy zaśpiewała.

 

Fałszywie.

Bezapelacyjnie.

Z pełnym zaangażowaniem.

 

Dźwięk poleciał w górę, zahaczył o gałęzie, odbił się od pnia i wrócił… trochę zmęczony.

 

Sowa zerwała się z drzewa.

 

– Kto mnie wołał?! – zawołała oburzona.

 

Zielone Oczko podniósł głowę.

 

– Nikt.

To Balbinka śpiewa.

 

– Aha – powiedziała sowa po chwili. –

To ja już wracam.

 

Balbinka śpiewała dalej.

 

Zmieniała melodię, gubiła słowa, wymyślała nowe.

 

– „Ciii… cho… choinka maaa…” – ciągnęła z przejęciem.

 

Łupinka zakryła uszy.

 

– To już nie jest kolęda.

To jest interpretacja.

 

Tosia parsknęła śmiechem.

 

– Najlepsza.

Bo prawdziwa.

 

Balbinka przerwała i spojrzała niepewnie.

 

– Za głośno?

Za wysoko?

Za bardzo?

 

Las odpowiedział inaczej.

 

Światło na gałęziach zamigotało.

Śnieg spadł miękko, w rytmie, którego nikt nie uczył.

A gdzieś bardzo daleko echo spróbowało zaśpiewać razem z nią… i też się pomyliło.

 

Zielone Oczko uśmiechnął się pod nosem.

 

– W lesie – powiedział – nie trzeba trafiać w nuty.

Wystarczy trafić w moment.

 

Balbinka uśmiechnęła się szeroko.

 

– To mogę jeszcze raz?

 

Las westchnął.

Ale takim westchnieniem , które oznacza: no dobrze. 🌲😄🎄